من هیچ ندانم که مرا ان که سرشت

از اهل بهشت کرد یا دوزخ زشت

جامی و بتی و بربتی بر لب کشت

این هر سه مرا نقد و تو را نسیه بهشت

گویند بهشت حور عین خواهد بود

انجا می و شیر و انجوین خواهد بود

گر ما می و معشوق گزیدیم چه باک

چون عاقبت کار چنین خواهد بود